[ ترجمه ] « ستايش خداى را كه مرا مرده وبيمار ، داخل صبح نگردانيد ، ومرا به بيماريهاى بد منظرى دچار نكرده ، وبه كيفر بدترين كردارهايم نرسانده ومقطوع النسل قرار نداد ، ومرا در عقيدهء ديني متزلزل ومنكر خدا ووحشت زده از ايمان نساخت ، عقل مرا با جنون درهم نياميخت ومرا به كيفر امّتهاى پيشين مبتلا نكرد . داخل صبح شدم در حالي كه بنده‌اى مملوك وبر خويشتن ستمكارم ( خدايا ) تو حجت را بر من تمام كردى ومرا عذر وبهانه‌اى نيست ، قوت دريافت هيچ گونه سودى ندارم ، مگر تو آن را به من ببخشى ، واز هيچ زيانى خود را نمىتوانم دور كنم ، مگر تو مرا از آن نگاهدارى . بار پروردگارا به تو پناه مىبرم از اين كه با توجه به بىنيازى تو نيازمند وبا هدايت تو گمراه شوم ودر سايهء حكومتت بر من ستم شود وبا اين كه فرمان تراست مقهور ومغلوب شوم . پروردگارا نخستين عضو گرانبها از اعضايم را كه از من مىگيرى جانم قرار بده وهمان را اولين وديعه از ودايع نعم خود گردان كه نزد من دارى وبه سوى خود باز مىگردانى . بار خدايا به تو پناه مىبريم از اين كه از گفتارت روى برتابيم ، يا به كناره‌گيرى از آيينت فريفته شويم ، ويا اين كه هوسهاى سركش دل - نه هدايت تو - بر ما چيره شود . » [ شرح ] ( 50957 - 50882 ) امام ( ع ) در أوايل اين خطبه با توجه به أنواع نعمتهاى الهى كه بدانها اقرار دارد خداى را ستايش كرده وده نوع از آنها را بر شمرده است : 1 - نعمت حيات وزندگى . 2 - سلامت وتندرستى از بيماريهاى معمولى . 3 - دورى از بيماريهاى نفرت‌آميزى كه أحيانا باعث زشتى منظر مىشود ، از قبيل جذام وبرص و . . .